Tak jak różne typy rowerów dobiera się do wymagań i planów klienta tak producenci sprzętu do typów rowerów dobierają odpowiednie materiały. Nic nie bierze się „z powietrza”, zastosowanie rur wykonanych z konkretnego stopu czy kompozytu ma swoje uzasadnienie.

Stal – od tego się zaczęło
Stal to pierwotny materiał stosowany przy budowie ram rowerowych. Zarówno szosowych, górskich jak i turystycznych. Jeszcze piętnaście lat temu w swojej szlachetniejszej odmianie, czyli cr-mo (stal chromowo molibdenowa) w postaci wielokrotnie cieniowanych rur królowała w zawodowym peletonie. W wersji prostszej (cr-mo cieniowane jednokrotnie lub niecieniowane, łączone z tańszymi rurami) stal w zupełności zaspakajała potrzeby rowerzystów z klasy średniej. Z kolei najtańsza stal węglowa o podwyższonej wytrzymałości (hi ten) gościła w rowerach klasy niższej. Spadające koszty aluminium: tak samego materiału jak i jego obróbki sprawiły jednak, że stal została wyparta przez lżejszy i sztywniejszy surowiec. Obecnie stal hi ten wykorzystywana jest jedynie w najtańszych produktach roweropodobnych oraz... w ekskluzywnym sprzęcie dla koneserów. To tam właśnie można w pełni docenić zalety tego materiału takie jak długowieczność, możliwość tłumienia drgań oraz nieśmiertelny, klasyczny styl. Ceny takich ram bywają jednak wielokrotnie droższe niż niezłej klasy ram aluminiowych. Niespodziewanie stal została wyciągnięta z lamusa i odzyskała drugą młodość dzięki miłośnikom ekstremy. Sprężystość, odporność na uszkodzenia i szeroko pojęta długowieczność to zalety niepodważalne w BMXach czy rowerach dirtowych, wszędzie tam, gdzie niekoniecznie liczy się każdy gram.

Aluminium – standard teraźniejszości
Stopy aluminium to pierwszy w kolejności następca stali. Początkowo traktowane jako ekskluzywne, podbiły rynek rowerowy stając się absolutnym standardem. Co więcej, w przeciwieństwie do stali pomysły na zastosowanie tego typu materiału nadal są rozwijane. Rury są nie tylko cieniowane, ale także formowane przy pomocy gorących płynów pod wysokim ciśnieniem (popularny hydroforming). Aluminium jest wyraźnie lżejsze od stali, oraz sztywniejsze co w połączeniu z powiększonym przekrojem rur daje większe możliwości przy projektowaniu nowych modeli. Dzięki temu udało się ustalić wagę średniej klasy ramy mtb w granicach 1500-1600g. Ramy, zapewniającej efektywną, choć nieco mniej niż przy wykorzystaniu stali komfortową jazdę. Stopy takie jak scandium, dodatkowa obróbka termiczna czy wspomniany hydroforming umożliwiają jeszcze lepsze wykorzystanie możliwości aluminium . Dzięki temu producent może zaoferować ramę stosunkowo lekką, stosunkowo niezawodną i... stosunkowo tanią. Gdyby nie pojawienie się kompozytów, aluminium uznawane byłoby za optymalny materiał do produkcji ram i komponentów rowerowych.

Kompozyty – standard przyszłości
Włókna węglowe i kevlarowe połączone odpowiednimi żywicami epoksydowymi to materiał przyszłości wszędzie tam, gdzie liczy się niska masa i wysoka wytrzymałość. Materiały, które do niedawna były uznawane za „kosmiczne” powielają drogę stopów aluminium. „Carbon” staje się coraz tańszy, coraz łatwiejszy i popularniejszy w obróbce, w czym spora jest zasługa producentów z dalekiego wschodu. Niemal dowolny kształt ramy, jeszcze niższa, przy zachowaniu tej samej lub wyższej wytrzymałości i sztywności masa. Możliwość zaprojektowania ramy sztywnej tam, gdzie to potrzebne i elastycznej tam, gdzie jest to wymagane. Kompozyty to, póki co, materiał marzeń. Wraz z rozwojem technologii i m.in. zwiększaniu odporności na uszkodzenia mechaniczne „carbon” przebojem wdziera się na rynek rowerowy. Opanował już w większości wyższą klasę rowerów szosowych i mtb, pojawia się również w klasie średniej. Dla zawodników liczy się jego niska masa, przy której nie traci się walorów użytkowych. Dla amatorów cenny jest fakt, że mądrze rozwiązana rama kompozytowa lepiej tłumi drgania niż jej stalowy czy aluminiowy odpowiednik.

Tytan – rama na całą wieczność
Materiał najbardziej elitarny, z którym wiąże się najwięcej mitów i legend. Wysokie ceny ram, niewielka ilość producentów, specyficzne właściwości. To wszystko wpływa na fakt, że mało kto taką ramę posiada. Niewątpliwą zaletą ramy tytanowej jest jej niska masa (porównywalna lub nieco wyższa od wysokiej klasy ramy aluminiowej) oraz sprężystość samego materiału a raczej jego stopów, która powoduje, że na takim sprzęcie jeździ się wyjątkowo komfortowo. Tytan słynie również z wysokiej trwałości, mit o „wieczności” takich ram trzeba jednak obalić. Nie ma sprzętu, który jest na zawsze, natomiast fakt jest faktem, że ramy tytanowe są zazwyczaj bardzo wysokiej jakości, a to wpływa na ich długowieczność. W dobie popularności kompozytów, które oferują podobny komfort przy niższej masie, wyższej sztywności i bardziej atrakcyjnej cenie, tytan, podobnie jak topowa stal, staje się materiałem dla koneserów.